زندگی‌نامۀ آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی در کتاب عارف کامل

زندگی‌نامۀ آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی در کتاب عارف کامل

زندگی‌نامۀ آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی در کتاب عارف کامل

عارف كامل، فقيه مبارز، فيلسوف متقی و خطيب شجاع، آيت‌الله ميرزا محمدعلی شاه‌آبادی در سال ۱۲۹۲ق در اصفهان، در بيت عالم مجاهد و فقيه بزرگ، آيت‌الله ميرزا محمدجواد اصفهانی (حسين‌آبادی) ديده به جهان گشود. وی از همان ابتدا در محضر پدر بزرگوار خود، مقدمات علوم الهی و دروس حوزه را فراگرفت و از محضر اساتيد وقت و علمای اصفهان كسب فيض نمود.

هجرت به سوی دانش

سپس در سال ۱۳۰۴ق در سن ۱۲سالگی،‌ زمانی كه والد معظّم ايشان توسط ناصرالدين شاه به تهران تبعيد گرديد، به همراه پدر و برادر ديگرشان به تهران مهاجرت فرمود و در طول اقامت ۱۶ساله در تهران (تا ۱۳۲۰ق) به اشتغالات علمی پرداخته و اساتيد ديگری را درک فرمود. تأييدات و توفيقات الهی در طول اين دوره اقامت ۱۶ساله در تهران همچنان شامل حال ايشان بود تا اينكه آن عالم ربانی در سال ۱۳۱۰ق، پس از شش سال اقامت در تهران، آنگاه كه حدود ۱۸ سال داشت به درجۀ اجتهاد نايل آمد. دست سرنوشت برای ايشان، خاموشی چراغ فروزان علم و تقوی و مشکات هدايت دوران را رقم زد و آيت‌الله شاه‌آبادی در سال ۱۳۱۲ق، در سن ۲۰سالگی، در سوگ پدر و مربی خود نشست.

آيت‌الله شاه‌آبادی پس از فقدان پدر، كماكان در تهران به اشتغالات علمی خود ادامه داد و خصوصاً‌ در فلسفه و عرفان به مراتب بالايی از كمال دست يافت.

انتشار کفایةالاصول

سپس در سال ۱۳۲۰ق به اصفهان رفته و طی دو سال اقامت در اين شهر از محضر اساتيد حوزۀ غنی اصفهان استفاده برد و همزمان با آن كتاب قانون در طب و زبان فرانسه را نيز فراگرفت. با  انتشار كتاب جديدالتأليف كفایةالاصول كه مبانی تازه‌ای از اصول فقه در آن مطرح گرديده بود، آيت‌الله شاه‌آبادی تصميم گرفت كه به نجف اشرف عزيمت كرده و با مؤلف اين كتاب گرانقدر آشنا شود و لذا در سال ۱۳۲۲ق،‌ هنگامي كه ۳۰ سال داشت، از اصفهان به همراه والده، همسر و ابوالزوجۀ خود به نجف رفت تا از خرمن علم علمای بزرگ آن حوزه مخصوصاً آخوند خراسانی بهره بَرَد.

 

کتاب کفایة الاصول آخوند خراسانی

 

به سامرا

در سال ۱۳۲۹ق، زمانی كه ۳۷ سال از عمر شريف ايشان گذشته بود،‌ با ارتحال آخوند خراسانی،‌ نجف را پس از يک دوره اقامت هفت‌ساله ترک كرد و رحل اقامت به سامرا افكند تا از محضر درس ميرزای دوم استفاده كند و همچنين به تدريس فقه و اصول و فلسفه بپردازد. حوزۀ درسی ايشان در سامرا از حوزه‌های قوی و پراستقبال طلاب و فضلای آن دوره گرديد، به حدی كه ميرزای شيرازی مراجعت ايشان به ايران را موجب خلأ حوزۀ سامرا دانسته و ايشان را از مراجعت به ايران نهی می‌فرمود. اما آيت‌الله شاه‌آبادی در سال ۱۳۳۰ق، پس از یک سال اقامت در سامرا، به دليل اصرار فوق‌العادۀ مادرشان كه همراه ايشان بودند و به تعبير خود آيت‌الله شاه‌آبادی، منزل را به دارالبُكاء تبديل كرده بودند، تصميم به مراجعت به ايران می‌گيرند.

مبارزات و فعاليت‌های آيت‌الله شاه‌آبادی

آيت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی پس از مراجعت از عراق در سال ۱۳۳۰ق، ابتدا به اصفهان و سپس به تهران عزيمت نموده و به دليل سكونت در خيابان جمهوری اسلامی (شاه‌آباد سابق) به شاه‌آبادی مشهور می‌گردند. ايشان تا سال ۱۳۴۷ق (۱۳۰۷ش) به مدت ۱۷ سال در تهران به فعاليت‌های علمی و تبليغی و مبارزه با نظام جور و تشكيل جلسات سخنرانی و درس و بحث اشتغال داشتند.

آيت‌الله شاه‌آبادی قبل از به قدرت رسيدن رضاخان، چهرۀ واقعی او را شناخت و فريب تزوير و تظاهر او را به دين‌داري نخورد و خطر او را به علما گوشزد فرمود و لحظه‌اي از مبارزه و جهاد با ظلم و ظلمت حاكم غفلت نكرد. از جمله مبارزات آن عارف ربانی، تحصن یازده‌ماهۀ‌ ايشان در حرم حضرت عبدالعظيم (علیه‌السلام) در اعتراض به جنايات رضاخان بود. ايشان همچنين در شرايطی به ملبس كردن هفت تن از فرزندان خود به لباس مقدس روحانيت مبادرت كردند كه بسياری از طلاب و روحانيون در اثر فشار دولت رضاخان، از لباس روحانيت بيرون می‌آمدند. امام خمينی (قدس سره) دربارۀ استاد خود می‌فرمايند:‌ «مرحوم آقای شاه‌آبادی علاوه بر آن كه يک فقيه مبارز و عارف كامل بودند، يک مبارز به تمام معنی هم بودند.»

 

 

آيت‌الله شاه‌آبادي در سال ۱۳۴۷ق (۱۳۰۷ش) و در سن ۵۵ سالگي به حوزۀ نوپا و جديدالتأسيس قم عزيمت فرموده و به اشتغالات علمی و تربيت طلاب همت گماشتند. برجسته‌ترين شخصيتی كه از انوار علوم ربّاني اين عارف كامل بهره برد و از انفاس قدسيه‌اش توشه‌ها برگرفت، رهبر كبير انقلاب اسلامی ايران،‌ امام خمينی (قدس سره) بود كه در تمام مدت هفت سال اقامت آيت‌الله شاه‌آبادی در قم، در زمينۀ عرفان از ايشان كسب فيض نمود.

بازگشت به تهران

آيت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی در سال ۱۳۵۴ق، در اثر اصرار بيش از حد مردم تهران، كه به طور دسته‌جمعي به قم آمده و از ايشان تقاضای بازگشت به تهران می‌كردند، به تهران مراجعت نمودند كه اقامت ايشان در تهران همراه با اوج مبارزات سياسی آن مرد بزرگ الهی در مقابل رضاخان بود؛ به طوری كه علی‌رغم تعطيلی مساجد و منابر توسط حكومت، ايشان هيچ‌گاه مسجد و منبر و سخنرانی خود را تعطيل نكرد و در منابر خود تأكيد داشت كه اسلام از وجود دولت وقت در خطر است.

آيت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی پس از ۷۷ سال زندگی پربركت، در روز پنج‌شنبه سوم صفر ۱۳۶۹ق مطابق با ۳/۹/۱۳۲۸ بدرود حيات گفت و به لقای خدای خود شتافت و پيكر مطهرش با تجليل و تكريم فراوان در زاويۀ مرقد مطهر حضرت عبدالعظيم (علیه‌السلام) به خاک سپرده شد.

نظر خودتان را ارسال کنید