مخالف حزب

مخالف حزب

مخالفت آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی با تحزب در نظر آیت‌الله قرهی

سیره سیاسی آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی مبتنی بر سیاسی بودن دین اسلام است. ایشان با سیاسی دانستن دین اسلام، هر گونه توجه به اسلام فردی و تمایلات شخصی و نفسانی را مردود می‌داند. همین دیدگاه بر شاگرد خاص ایشان، امام خمینی، مؤثر بود و پایه‌گذار تحرکات سیاسی عظیم ایشان شد. تأکید فراوان و پیگیر بر دو فرع «امر به معروف» و «نهی از منکر»، نقطه‌ای برجسته در اندیشه و سیره عملی ایشان است.

در نظرگاه مرحوم شاه‌آبادی و تبعاً امام خمینی، بستر تحقق این دو فرع اساسی و دو واجب فراموش شده، تشکیل حکومتی است که در آن بتوان این دو را اجرا کرد. در چنین حکومتی، مسلمانان تحت ولایت زعیم امت، سعی در اعتلای کلمه الله دارند. از این رو، تمام نیروها و نحله‌های فکری و اجتماعی باید در پیشبرد آن هدف بکوشند و اخوت میان افراد کشور اسلام، تنها عُدۀ موجود است. چنین نگاهی است که تفرقه و تحزب را نمی‌پذیرد و آن را مانع ادای تکالیف دینی می‌بیند.

آیت‌الله قرهی، استاد برجسته حوزه علمیه، با غلط دانستن این نگاه که تشکلی بر تشکل دیگری برتری دارد، اظهار می‌دارد: «آیت‌الله شاه‌آبادی حزب را قبول نداشتند، بلکه معتقد بودند باید تشکل داشته باشیم. زیرا تشکل این اجازه را می‌دهد تا هر زمانی که امام و مسلمین نیاز به حضور داشتند، تشکل‌ها در صحنه حاضر شوند. درست این است که تشکیلاتی عمل کنیم تا بهتر وظایف‌مان را انجام دهیم. بعد از واجبات الهی، هیچ عملی بهتر از خدمت به دیگران، به شرط برای خدا بودن نیست.»[۱]

 

[۱] خبرگزاری دانشجو

نظر خودتان را ارسال کنید