معرفی رساله الاذان و الاقامه

این رساله کوتاه در حجم ۳۵ صفحه به شرح و توضیح فقرات اذان و اقامه پرداخته است. آیت‌الله شاه‌آبادی با مشی فلسفی و بیشتر عرفانی گوشه‌هایی از نکات عمیق اذان و اقامه را باز کرده‌اند. اکثر حجم رساله به شرح فقره «الله اکبر» اختصاص یافته است.

این رساله پس از تصحیح، به همراه ترجمه، در سال ۱۴۰۱ شمسی از سوی «انتشارات استادزاده» و با همکاری «پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی» منتشر شده است.

این رساله با این جمله آغاز می‌شود که «الأذان إعلان بما أذعن و الإقامه إذعان بما اعلن». سپس اذعان در مرتبه هویت الهی توضیح داده شده است. در ادامه چهار تکبیر اذان هر یک دارای معنای خاصی دانسته شده است: تکبیر اول اذعان به مرتبه احدیت، تکبیر دوم اعلان به اذعان به مرتبه واحدیت، تکبیر سوم اذعان به مرتبه الهیت، تکبیر چهارم اعلان به مقام صمدیت حق تعالی. در این قسمت مؤلف بزرگوار وارد کیفیت معاد گردیده و آن را به نحو موجز توضیح داده است.

در ادامه مقامات کبریائیت حق تعالی در دوازده مقام تبیین شده است.

در انتها نیز هفت تنبیه آمده است: بیان معنای لا اله الا الله، قوت شهود پیامبر، معنای حی علی الصلاة، معنای حی علی الفلاح، بیان حی علی خیر العمل، معنای تکبیر دوم و معنای تهلیل پایانی.

در ادامه دوباره به بحث مقامات کبریائیت حق تعالی اشاره مجدد شده است و کبریائیت به حسب ایجاد توضیح داده شده است. به نظر می‌رسد این رساله نیز ناقص مانده و مؤلف قصد آن را داشته تا تکمیل نماید.

این رساله پس از تصحیح، به همراه ترجمه آن، در سال ۱۴۰۱ شمسی از سوی «بنیاد علوم و معارف اسلامی» منتشر شده است.