علمی

در جمادى الثانى سال ۱۳۱۳ق حاج میرزا ابوالفضل تهرانى صاحب فرزندى شد که او را محمد نامیدند. ولادت این کودک فضاى زندگى را سرشار از صفا ساخت. میرزا ابوالفضل از این که خداوند خانه‌اش را با میلاد این نوزاد غرق شادى نموده است، به درگاه الهى سپاس گفته و با خود زمزمه مى‌کند: «امید آن که به فضل پروردگار، فرزندم آینده‌اى درخشان داشته و در سِلک کاروان فضیلت و تقوا درآید و در حفاظت از میراث علمى و فرهنگى این خاندان بکوشد.»

بیشتر بخوانید
سرتیپ عبدالرزاق بغایری معلم آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی

از پیشگامان معاصر فن نقشه‌برداری و علم جغرافیا در ایران. پدرانش اهل شمن آباد سبزوار و از خوانین طایفه بَغایری (بُغایری) خراسان بودند. کرمعلی خان، جد او، برای تحصیل به اصفهان رفت و همانجا اقامت کرد. پدر عبدالرزاق، ملا محمدحسن، نوادۀ دختری ملا محراب گیلانی، از عرفای قرن اخیر بود. مادرش دختر میرزا مهدی خان منشی (متوفی ح ۱۱۷۵ـ۱۱۸۰)، از خوانین کروَن اصفهان بود که در اصل از بحرین و بصره به ایران آمده بودند و در دربار نادرشاه (حک :۱۱۴۸ـ۱۱۶۰) و کریم خان زند (متوفی ۱۱۹۳) خدمت می‌کردند و نسبشان به حبیب بن مظاهر می‌رسید.[۱]

بیشتر بخوانید
شاگردان آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی

آیت‌الله‌العظمی میرزا محمدعلی شاه‌آبادی در دوران عمر پربرکت خود فعالیت‌های علمی فراوانی داشتند. یکی از این فعالیت‌ها تربیت شاگردان و درس‌آموزی به مشتاقان دین بود. کسانی که از خرمن دانش وحیانی آن فقیه مبارز خوشه چیدند، هر کدام در زمان خود منشأ تحولات و خدمات بسیاری به دین و خلق خدا شدند که دامنۀ برخی از آن‌ها به زمان‌های دیگر هم کشید. تلمیذ شاخص و بی‌بدیل شاه‌آبادی بزرگ، امام خمینی رضوان‌الله‌علیه بود و آن تربیت عرفانی و جهادی چنان در امام اثر کرد که جهانی را معطوف به خود کرد و با هر بار یادکرد نام استادش لفظ «روحی فداه» از زبان امام نمی‌افتاد.

بیشتر بخوانید
شیخ محمدرضا طبسی نجفی

و از جمله كسانی كه در خلوت و جلوت، و در شب و روز به كشف حقایق و دقایق دانش دین پرداخته و مسائل دینی را بر بنیادهای آن استوار ساخته و حلال و حرام دین را از آن استنباط كرده تا آنكه مدال افتخار «أنتُم أَفقَهُ النّاسِ إذا عَرَفتُم مَعانيَ کلامِنا» را دریافت كرد. آنكه در راه صدق و صفا و سلوك كرده و مراتب قرب و كمال را نوردیده و به آسمان دانش و تقوا عروج كرده، همنام مولای ما و امید ما حضرت رضا (علیه آلاف التحیة و الثناء)، حاج شیخ محمدرضا طبسی است...

 
بیشتر بخوانید

آیت‌اللّه‌العظمی میرزا محمدتقی شیرازی از رجال نامی علم و عمل، فقاهت و سیاست و یکی از مفاخر شیعه به شمار می‌آید. معروف به میرزای دوم یا میرزای کوچک، از مراجع تقلید ایران و رهبر سیاسی نهضت استقلال‌طلبی عراق در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری. وی فرزند میرزا محب‌علی و نوه میرزا محمدعلی، و برادرزاده قاآنی، شاعر معروف دوره ناصری است. مردان این خاندان همواره از رجال علم و ادب و مرجعیت شیعه در ایران و عراق بوده‌اند.

تولد و تحصیل

بیشتر بخوانید
آيت‌الله حاج ميرزا حسین خليلی

میرزا حسین خلیل تهرانی یکی از رهبران سه‌گانه، از نقش‌آفرینان نهضت مشروطه و از فقیهان آزادی‌خواه در ایران بود. وی بعد از میرزای شیرازی از مراجع تقلید پرآوازه و بزرگ جهان تشیع و از مدرسان کم‌نظیر حوزه علمیه نجف بود. مع‌الاسف چنانکه مناسب شأن اوست به ابعاد علمی و نقش وی در شکل‌گیری نهضت مشروطه اشاره نشده است.

بیشتر بخوانید
آيت‌الله ملا محمّدكاظم خراسانی (آخوند خراسانی)

آخوند ملا محمد‌كاظم خراسانی مرجع تقليد شيعه و برجسته‌ترين رهبر سياسی عصر مشروطيت در قرن سيزدهم و چهاردهم هجری است. وی كوچك‌ترين پسر ملا‌حسين واعظ هراتی بود كه در ۱۲۵۵ق در مشهد متولد شد. محمد‌كاظم در دوازده‌سالگی وارد حوزه علميه مشهد گرديد و بيش از شش سال به فراگيری ادبيات عرب، منطق و اصول فقه نزد استادان آن حوزه مشغول شد.

هجرت برای تحصیل

بیشتر بخوانید
آیت‌الله شیخ فتح‌الله شریعت اصفهانی

روز ۲۷ آذر ۱۲۹۹ آیت‌الله شیخ فتح‌الله شریعت اصفهانی مشهور به «شیخ الشریعه» دار فانی را وداع گفت. ایشان از برجسته‌ترین علما و مراجع تقلید بودند که به سال ۱۲۶۶ق در اصفهان دیده به جهان گشود.

درس و استاد

بیشتر بخوانید
میرزا هاشم گیلانی اشکوری استاد آیت‌الله‌العظمی شاه‌آبادی

 

حکیم میرزا هاشم اشکوری، فرزند حسن بن محمدعلی اشکوری، در سال ۱۲۱۳ش در روستای «اشکور» از نواحی «رودسر» در استان گیلان، به دنیا آمد. اشکور تماماً در ناحیه تاریخی دیلم قرار دارد و مردم این سامان در قرن سوم به دست «ناصرالحق اطروش» مسلمان و شیعه اثنی عشری شدند. او بعدها یگانه دوران در حکمت و فلسفه اسلامی شد و با تیزبینی شگفتش در این نحله شاگردان فراوانی از جمله آیت‌الله‌العظمی میرزا محمدعلی شاه‌آبادی را تربیت کرد.

سفر به سوی دانش

بیشتر بخوانید
آیت‌الله احمد مجتهد بیدآبادی

عالم كامل و فقيه زاهد، احمد مجتهد بیدآبادی، در حدود سال ‏۱۲۷۸ق در اصفهان به دنيا آمد. او بزرگترين فرزند آيت‏‌اللّه شيخ محمدجواد حسين‌‏آبادى بود. جدش، ميرزا محمدحسن، ملقب به ناقوس بود، از آنجا که خطى بسيار زيبا داشت و عمدتاً به كتابت قرآن و متون اسلامى، نيز تابلوهاى خطى اشتغال داشت.

شيخ احمد بيدآبادى، در آغاز از محضر پدر دانشمندش بهره‌‏مند شد و همواره با جدّيت كامل به فراگيرى دانش مشغول بود. از ديگر اساتيد وى، ميرزا محمدباقر چهارسوقى (علامه صاحب روضات) همچنین برادرش، علامه ميرزا محمدهاشم چهارسوقى بودند. وى چهارده سال توفيق شاگردى مرحوم صاحب روضات را داشت.

بیشتر بخوانید

صفحه‌ها